“வீடு” தாத்தா

Grandmotherங்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு இயக்குனர் பாலு மகேந்திரா அவர்கள் இயக்கிய “வீடு” என்ற படம் பற்றி தெரிந்து இருக்கும்.

சன் டிவி போன்ற தனியார் சேனல்கள் வந்து இராத சமயங்களில் தூர்தர்ஷன் தொலைக்காட்சியில், ஞாயிறு மதியம் தேசிய விருது பெற்ற படங்கள் போடுவார்கள்.

அதில் தமிழ் பிரிவில் அடிக்கடி இந்தப் படம் தான் வரும்.

அப்போது குறிஞ்சிப் பூ மாதிரி தமிழ் படம் வருவதால் படம் சோகமாக இருந்தாலும் இதையும் பார்க்க ஒரு கூட்டம் அமர்ந்து இருக்கும். என்னுடைய சிறு வயதில் “வீடு” படம் என்றாலே கதி கலங்கிய நாட்கள் உண்டு 🙂 . Image Credit – Facebook

ஒரு நடுத்தர குடும்பம் வீடு கட்டும் போது, எதிர்கொள்ளும் நடைமுறை சிரமத்தை கூறி இருப்பார்கள். இந்தப் படம் வந்த போது அந்த வீடு கட்ட ஆன செலவு 1,50,000 ஆனதாக வரும். தற்போது நினைத்துப் பார்த்தால் தலை சுற்றுகிறது.

இந்தப்படம் வந்து 25 வருடம் ஆகிறது. நான் கூறப் போவது அந்த வீட்டைப் பற்றி அல்ல, அந்த வீடு படத்தில் வரும் தாத்தா போன்ற பெரியவர்களைப் பற்றி.

இந்தப் படத்தில் வரும் தாத்தா “சொக்கலிங்கம் பாகவதர்” ரொம்ப அருமையாக நடித்து இருப்பார். நடிப்பு என்று கூறுவது தவறு என்று நினைக்கிறேன், நடிக்காமல் இயல்பாக வந்து செல்வார். இவர், கட்டிய வீட்டை அடையும் போது வெயிலில் சோர்ந்து போய் இருப்பார்.

பின் கட்டிய வீட்டை தடவி பெருமிதமாக / சந்தோசமாக ஒரு நடிப்பை வெளிப்படுத்தி இருப்பார் பாருங்கள்… அருமை! அவர் முகத்தில் அப்படி ஒரு திருப்தி இருக்கும். அர்ச்சனாக்கு கொடுத்த தேசிய விருதை இவருக்கு கொடுத்து இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

ஒரு காட்சியில் அர்ச்சனாவிற்கு பிறந்த நாள் என்று தன்னுடைய வேட்டியில் வைத்து இருக்கும் ஒரு ரூபாயோ இரண்டு ரூபாயோ எடுத்துக்கொடுப்பார். எனக்கு இது மாதிரி கொடுக்க தாத்தா / பாட்டி இல்லையே என்று ஏங்கிய நாட்கள் அதிகம் உண்டு.

நான் இந்தப் பதிவில் கூறப்போவது “தாத்தா பாட்டி” பற்றித் தான்.

கொசுறுத் தகவல் : இந்தப் படத்தில் வரும் “வீடு” தான் தற்போது பாலு மகேந்திரா அலுவலகமாக இருக்கிறதாம்.

என்னுடைய தாத்தா [அப்பாவின் அப்பா] ஒரு பேரன் வேண்டும் என்று ரொம்ப ஆசைப்பட்டார் ஆனால், நான் மூன்று அக்காவிற்குப் பிறகு பிறந்தேன்.

மூன்றும் பெண் பிள்ளைகள் என்ற ஏமாற்றம் இருந்தாலும், அனைவரிடமும் ரொம்பப் பிரியமாக நடந்து கொண்டதாக என் அம்மா கூறுவார்கள். நான் பிறக்கும் முன் என் தாத்தா இறந்து விட்டார், கடைசி வரை பேரனை பார்க்காமலே சென்று விட்டார்.

என்னுடைய ஆயா [அப்பாவின் அம்மா] என்னுடைய நான்கு வயது வரை இருந்தார்கள். அவர் என்னை அன்பாக கவனித்துக் கொண்டது மங்கலாக நினைவு இருக்கிறது. என்னுடைய அம்மாவின், அப்பா அம்மா இருவரையும் பார்த்ததே இல்லை.

என்னுடைய தாத்தா [கிரி] தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவராக இருந்தவர். காமராஜர், ராஜாஜி போன்றவர்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து இருகிறார்கள்.

ஒருவேளை நான் பெரியவன் ஆகும் வரை என் தாத்தா இருந்து இருந்தால், நான் அரசியல்வாதி ஆகி இருப்பேனோ என்னவோ 🙂 ஆனால், கட்சி மாறி இருப்பேன்.

என் தாத்தாவின் நினைவாகவே என்னுடைய பெயரும் கிரி. என்னுடைய பூஜை அறையில் நான் வைத்து வணங்குவது இரு படங்கள் தான். ஒரு படம் முருகன், இன்னொரு படம் என் ஆயாவின் படம் [அப்பாவின் அம்மா].

பெற்றோர் இல்லாதவர்கள் அம்மா அப்பா பாசமே கிடைக்கவில்லை என்று கூறக் கேட்டு இருக்கிறேன். என் பிரச்சனை தாத்தா பாட்டி பாசமே கிடைக்காமல் போனது.

இவர்கள் இருந்தால் நம்மை எப்படி கவனித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள்.. நமக்கு ஆதரவாக எப்படியெல்லாம் பேசி இருப்பார்கள் என்ற ஏக்கம் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. நமக்குப் பிடித்ததை வாங்கி கொடுத்து அசத்தி இருப்பார்கள்.

ஒரு சில தாத்தா பாட்டிகள் செல்லம் கொடுத்தே குழந்தைகளை கெடுத்து விடுவார்கள், அவர்கள் கொஞ்சம் பிரச்சனை தான். பாசம் அவர்கள் கண்ணை மறைத்து தாங்கள் செய்யும் தவறை உணரத் தவறி விடுகிறார்கள்.

என்னுடைய அப்பா நான் சிறு வயதாக இருக்கும் போது, எனக்கு பொம்மை என்று வாங்கித் தந்ததை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். இப்ப என்னடான்னா என் பையன் வினய்க்கு அது இதுன்னு அவன் கேட்காமலே வாங்கிக் கொடுத்துட்டு இருக்காங்க.

நான் ஒரு நாள் சண்டைக்கே போயிட்டேன்.. அப்பா! எனக்கு ஒண்ணுமே வாங்கித் தரல, இவனுக்கு அவன் கேட்காமையே வாங்கிக் கொடுக்கறீங்களே! என்று.

அப்படி இப்படி என்று சமாளித்தார் [இதை முன்பே என் தளத்தில் கூறி இருக்கிறேன்]. ஒரு தந்தையாக பாசம் என்பதை விட தாத்தாவாக எவரும் அதிக பாசத்துடன் இருக்கிறார்கள்.

இதன் காரணமாகவே என் வயதான உறவினர் தாத்தா பாட்டிகளைக் கண்டால் ரொம்பப் பிரியமாக நடந்து கொள்வேன். என்னுடைய தாத்தாவின் தம்பி மனைவி இன்னும் இருக்கிறார்கள், அவருக்கு 85 வயது ஆகிறது. காது சரியாக கேட்காது.

நான் எப்போது ஊருக்குச் சென்றாலும் இவரை பார்த்து விடுவேன். இவர் தான் எங்கள் குடும்பத்தில் மூத்தவர்.

ஊருக்குச் சென்றால், போனவுடன் திட்டு விழும்.. சரியா சாப்பிடறதே இல்லையா.. எப்பத்தான் உடம்பு போடுவே! ஹோட்டல் சாப்பாடு சாப்பிட்டுட்டு, அப்படி என்ன தான் சம்பாதிக்கறீங்க…! ஊருல எல்லோரையும் விட்டுட்டு வேற நாட்டுல போய் உட்கார்ந்துட்டு! என்று செம திட்டு விழும்.

சம்பாதிக்கிறேன் என்று எல்லோரும் கண் காணாத இடத்திற்குப் போயிட்டீங்க, இப்பெல்லாம் யாரு நாங்க சொல்றதை கேட்குறீங்க! என்று ரொம்ப ஆதங்கப்படுவார்.

அவர் கூறுவது சில நடைமுறையில் சாத்தியமே இல்லாதது என்று தெரியும், இருந்தும் அவர் கூறுவதை ரசித்துக் கேட்பேன்.

இப்படி எல்லாம் தாத்தா / பாட்டி திட்ட எனக்கு வாய்ப்பில்லாம போய் விட்டதே என்று இவர்களிடம் சென்று திட்டு வாங்கி வருவேன். நான் கூறுவது உங்களுக்கு கொஞ்சம் மிகைப்படுத்தப் பட்டது போல இருக்கும்.. ஆனால், இது உண்மை தான்.

சமீபத்தில் ஒரு காமெடி நடந்தது. “யூட்ரஸ்” அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் என் ஆயாக்கு நேர்ந்தது. பெண்களுக்கு இது குறிப்பிட்ட வயதை தாண்டியதும் வரும் பிரச்சனை தான்.

இது நடந்து முடிந்த போது, “கருமாந்திரம்… இந்த வயசுல எதை எதையோ காட்ட வேண்டியதா போச்சே! ச்சே!” என்று அவர் கூறியதை என் அம்மா கூறக் கேட்டு எனக்கு செம சிரிப்பு 🙂 .

எனக்கு நகைச்சுவை உணர்வு கொஞ்சம் அதிகம். இது கோவைப் பகுதியை சேர்ந்தவன் என்பதால் அது இயல்பாகவே வரும். சிறியவர்கள் பெரியவர்கள் எந்த பாகுபாடும் எனக்கு கிடையாது.. வாய்ப்புக் கிடைத்தால் அனைவரையும் ஓட்டிக்கொண்டு இருப்பேன்.

இதில் தாத்தா பாட்டி என்று எவரும் விதி விலக்கு கிடையாது. இவர்களை கிண்டல் செய்து அவர்கள் சிரிப்பதைப் பார்த்தால் எனக்கு அதில் பரமானந்தம் 🙂 .

தம்பி [இன்னும் என்னை “தம்பி” என்றே பலர் அழைப்பார்கள்] கம்முனே [சும்மாவே] இருக்க மாட்டான்… இன்னும் கிண்டல் தான்…! என்று கூறுவார்கள்.

பெற்றோரிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்குவது எனக்கு ஒரு திருப்தியான செயல் என்றாலும், தாத்தா பாட்டியிடம் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்குவது எனக்கு பரம திருப்தி அளிக்கும் விஷயம்.

அவர்கள் காலில் விழுந்து வணங்கினால், அவர்களுக்கு அவ்வளவு சந்தோசமாக இருக்கும். தற்போதைய தலைமுறை குழந்தைகள் இதை அவ்வளவாக செய்வதில்லை, பெற்றோர்களும் இதை ஊக்குவிப்பதில்லை.

ஏதாவது பண்டிகை / பிறந்த நாட்களில் பெரியவர்கள் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்க வைப்பது குழந்தைகளுக்கு பெரியவர்கள் மீது அன்பையும் மரியாதையும் கொடுக்கும்.

அவர்களுக்கும் தங்களை வயதானவர்கள் என்று ஒதுக்கி விடாமல் மரியாதை கொடுக்கிறார்கள் என்ற மன நிம்மதி கிடைக்கும். இதெல்லாம் புரியாதவர்கள் / கிண்டலாக நினைப்பவர்கள், வயதாகி இந்த நிலையில் இருக்கும் போது தெளிவாகப் புரிந்து கொள்வீர்கள்.

ஆனால் என்ன! அது காலம் கடந்த புரிதலாக இருக்கும்.

இது போல என் பாட்டியை [தாத்தாவின் தம்பி மனைவி] காணச் செல்லும் போது, என் மகன் வினயையும் அழைத்துச் செல்வேன். கண்டிப்பாக அவர் காலில் விழுந்து வணங்கச் சொல்வேன்.

என்னை விட வினய் வணங்கினால் அவர்கள் முகத்தில் அவ்வளவு சந்தோசம் / திருப்தி இருக்கும். அவனுக்கு பணம் கொடுப்பார்கள்.. “அப்பா! ஆயா பணம் கொடுத்தாங்க” என்று சிரித்துட்டு சொல்வான்.

பெரியவர்கள் கொடுப்பது பத்து ருபாய் என்றாலும், அதன் மதிப்பின் ஆழம் புரிந்தவர்களுக்கு அது கோடி ரூபாய்க்கு சமம் என்பது தெரியும்.

வினய்க்கு என்னைப் போல பிரச்சனை இல்லை, அவனுக்கு இரு தாத்தா பாட்டியும் இருக்கிறார்கள், அன்பாக கவனித்துக் கொள்கிறார்கள்… குறிப்பாக என்னை அதிகம் கண்டு கொள்ளாத என் அப்பா 🙂 இவனுக்கு செம கவனிப்பு.

பெரியவர்கள் தங்கள் அனுபவத்தில் குழந்தைகளுக்கு கொடுக்கும் அறிவுரை, அன்பு அவர்களுக்கு அவசியம் தேவை.

தற்போதைய தனிக் குடும்ப வாழ்க்கையில் இது போல சந்தர்ப்பம் குறைந்து விட்டதால், குழந்தைகளுக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போது பெரியவர்களின் முக்கியத்துவத்தை உணரச் செய்யுங்கள்.

பெரியவர்களும் குழந்தைகளிடம் அதிக செல்லம் கொடுத்து அவர்களை கெடுத்து விடாதீர்கள். இதை நான் நிறைய கவனித்து இருக்கிறேன்.

தாத்தா பாட்டியின் அருமை என்னைப் போன்ற அந்த வாய்ப்பு கிடைக்காதவர்களுக்குத் தான் தெரியும். தாய் தந்தை இல்லாதவர்கள் ஏக்கம் எப்படி பலரால் கூறப்படுகிறதோ, அது போல இதுவும் அந்த உணர்வை ஒட்டியது தான்.

பெரியவர்களிடம் அன்பாக நடந்து கொள்ளுங்கள், அவர்களுக்கு உரிய மரியாதையை கொடுங்கள். குறிப்பாக உங்கள் குழந்தைகளுக்கு பெரியவர்களின் முக்கியத்துவத்தை உணரச் செய்யுங்கள்.

அனைவரும் இந்த நிலையை கடக்காமல் செல்ல முடியாது எனவே பின்னாளில், செய்த தவறை உணர்ந்து வருந்தாமல் தற்போதே சரியான வழியில் செல்லுங்கள்.

பிற்சேர்க்கைவயதானவர்களின் நிலை என்ன?

கொசுறு

“மூன்று பேர் மூன்று காதல்” படம் பாடலுக்காகவே சென்றேன் ஆனால், படம் என் பொறுமையை ரொம்ப சோதித்து விட்டது. விமல் பகுதி எல்லாம்… ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் முடியல. எப்படா பேசி முடிப்பாங்க என்று இருந்தது.

இவ்வளவு இழுவையான வசனங்களை கேட்டு / காட்சியமைப்புகளைப் பார்த்து நீண்ட நாட்கள் ஆகிறது.

விமல் ஜோடி நடிகையின் முகத்தை காட்டாமல் கேமரா மட்டும் திரும்பும், பேசும். யார்ரா இது! அவ்வளவு அழகா… செம ஃபிகர் போல… என்று வசந்த் கொடுத்த பில்டப்பில் இருந்து, பின் கடைசியில் முகத்தைக் காட்டும் போது அவ்வ்வ்வ்.  இதுல க்ளோசப் ஷாட் சிரிப்பை செயற்கையாக வைத்து… அடங்கப்பா!

ஆசை, ஏய்! நீ ரொம்ப அழா இருக்கே (இந்தப் படம் ஓடவில்லை ஆனால், எனக்கு ரொம்பப் பிடித்த படம்), சத்தம் போடாதே (ரொம்ப அருமையான த்ரில்லர்) போன்ற படங்களை எடுத்த வசந்த் தான் இந்தப் படத்தையும் எடுத்தார் என்று நம்ப முடியவில்லை.

“சூது கவ்வும்” போன்ற படங்கள் வசனங்களில், காட்சியமைப்புகளில் புதுமையாக இருந்தால் “மூன்று பேர் மூன்று காதல்” பத்து வருடம் பின்னே இருக்கிறது. வசந்த் சார் நிகழ்காலத்துக்கு வாங்க சார்!

{ 12 comments… add one }
  • g gopi May 15, 2013, 8:14 AM

    “என்னுடைய தாத்தா [கிரி] தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவராக இருந்தவர் [தற்போது ஜி கே வாசன் பதவி].”

    ஜி.கே. வாசன் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டி தலைவர் இல்லை. தற்போதைய தலைவர் ஞான தேசிகன்.

  • கிரி May 15, 2013, 8:16 AM

    🙂 நன்றி கோபி

  • ஜோதிஜி May 15, 2013, 8:55 AM

    நீங்கள் எழுதும் பதிவுகளில் ரசனைக்காக செய்யும் சின்னச் சின்ன விசயங்களின் ரசிகன் நான்.

  • Vijay May 15, 2013, 3:04 PM

    வசந்த் எல்லாம் பேசாம படம் எடுக்கிறதை நிறுத்திக்கிட்டு வீட்டுக்கு போலாம். எனக்கு என்னமோ இவர் படம் எதுவுமே அவ்வளவா புடிக்கிறதே இல்லை.
    அதுவும் ரிதம் அப்படின்னு ஒரு படம் பார்த்ததுக்கு அப்புறம், அந்தாளு படம் ட்ரைலர் கூட பார்க்கிறதே இல்லை.
    கடைசி பஞ்ச் வரி சூப்பர் கிரி.

  • Gowrishankar.P May 16, 2013, 2:43 PM

    ரொம்ப நல்ல பதிவு. நம் குழந்தைகளுக்கு கற்றுத்தர மறந்த ஒரு நல்ல பழக்கத்தை பற்றிய இந்த பதிவு மிகுந்த வரவேர்ப்புகுரியது.

  • Mohamed Yasin May 16, 2013, 4:46 PM

    கிரி… பிறந்து ஒரு வயது முதல் தாய் தந்தை பாசம் இன்றி என்னுடைய இளமை பருவம் வரை இவர்களின் அரவணைப்பில் தான் வளர்ந்து வந்தேன்.. ஆனால் அவர்கள் என்னை வளர்த்த விதம், கற்று கொடுத்த பழக்க வழக்கம், எல்லாமே இன்றும் என்னை அதிசயிக்க வைக்கும்..
    என் பெற்றோரை காட்டிலும் இவர்களிடத்தில் எனக்கு அன்பு அதிகம்.. 12 மணி உச்சி வெயில் வெட்டி தனமா கிரிக்கெட் விளையாடும் எனக்கு, இன்னும் பேரன் சாப்பிடவில்லை யென்று சொல்லி கட்டு சோறு எடுத்து வந்து கொடுத்து, நான் சாப்பிட்ட உடனே தான் வீட்டுக்கு கிளம்பி செல்வார் என் பாட்டி… பல தடவை இதை பார்த்து என் நண்பர்களே ஆச்சிரிய பட்டதுண்டு…
    என்னுடைய பாட்டி இன்று இல்லை.. (தாத்தா இருக்கிறார்…) ஆனால் அவர்களின் நினைவு என்றும் நெஞ்சில் உண்டு… தாத்தா, பாட்டி இவர்களின் அரவணைப்பு இன்றி அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வளரும் இன்றைய குழந்தைகள் நிச்சயம் பாவம்…பழைய நினைவுகளில் மிதக்க வைத்ததற்கு நன்றி கிரி…

  • Rajkumar May 16, 2013, 5:38 PM

    தாத்தாவ நியாபகபடுதுடீங்க கிரி.. எங்க அம்மா வழி தாத்தா (இப்போ இல்லை) என் மீது ரொம்ப பாசமா இருப்பார், தோள் மீது தூக்கி வைத்துகொண்டு நாங்கள் இருவரும் திருவாரூரில் இருந்த கருணாநிதி சினிமா கொட்டகைக்கு செல்வோம் அதெல்லாம் ஒரு காலம். என் அப்பாவழி தாத்தா (எங்கள் அப்பாவின் சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டார்) ரொம்ப டெர்ரர்ன்னு கேள்விபட்டேன் – ஒரு சின்ன சாம்பிள் – ஒரு ஆட்டுக்குட்டி வீட்டுக்குள்ள வந்ததுன்னு அதை குழம்பு வைத்து ஆட்டை தேடி வந்தவனை உக்காரவச்சு சோறுபோட்டு.. நீ இனிமே ஆட்ட தேடாத – நீ தின்னு முடிச்சியே அதுதான் உன் ஆடு அப்படின்னு சொல்லி அனுபிச்சாராம். அப்புறம் ஒரு பானை கள்ளுக்கெல்லாம் ஒரு தோப்பையே எழுதி கொடுத்து சொத்தையெல்லாம் அழிச்சார் அந்த சொக்கலிங்கம். அவர் பேரைத்தான் எனக்கு வைப்பதாக இருந்தது. எங்கப்பா பிடிவாதமாக மார்டனா பேரு வச்சார்.. இல்லைன்னா எதிர்நீச்சல் பட கதைதான் நடந்திருக்கும். அவருக்கப்புறம் நான்தான் இப்போ சொத்து சேர்க்க ஆரம்பிச்சுர்கேன்

  • Rajkumar May 16, 2013, 5:45 PM

    அந்த டெர்ரொர் தாத்தா சாம்பிள் இததான் சொல்ல வந்தேன், எங்கம்மா இப்போதும் அதை சொல்லி சொல்லி வருத்தப்படுவாங்க (எங்கப்பா அத கேட்கும்போது சிரிப்பாங்க). என் டெர்ரர் தாத்தா ஒருத்தன் ரொம்ப வாலாட்டுறான்னு அவன் தூங்கும்போது ………… புடிச்சி அறுத்து ரோட்டுல போடார் அவன் துடிச்சிகிட்டே இருந்தான்னு. இது நடந்ததெல்லாம் 1947க்கு முன்னாடி – கஷ்டம்தான் இதெல்லாம் வரலாறுன்னு மனசுல பதிஞ்சிடுச்சே..

  • Rajkumar May 16, 2013, 5:47 PM

    எப்படியோ மனசுக்குள்ள இருந்த டெர்ரொர் தாத்தா வரலாற்றை பதிவு செஞ்சுட்டேன் கிரி.. வருங்கால சந்ததிகள் இத படிச்சி தெளிஞ்சிடுவாங்க :-))

  • கிரி May 17, 2013, 7:31 AM

    @ஜோதிஜி & கௌரிஷங்கர் நன்றி

    @விஜய் இவர் வழக்கமான படங்களாக இல்லாமல் கொஞ்சம் வித்யாசமாக எடுப்பவர் தான். இந்தப் படம் ஏன் இப்படி எடுத்தார் என்று தான் புரியவில்லை. திரைக்கதை மற்றும் வசனங்கள் பெரிய குறை. ரிதம் எனக்கும் பிடிக்கலை.

    @யாசின் உங்களுக்கு கிடைத்த வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்கவில்லை.

    @ராஜ்குமார் ஐயையோ! உங்க தாத்தா விவகாரமான தாத்தாவா இருப்பார் போல இருக்கே.

    ஆடு விஷயம் கூட ஓகே தான்.. ஆனால்…. எனக்கு இதற்கு ஒரு வரி கூறத் தோன்றுகிறது… நாகரீகம் கருதி சென்சார் செய்து விட்டேன் 🙂

  • Arun May 17, 2013, 10:50 PM

    பழைய ஞாபகம் வர வெச்சுடீங்க தல
    அதான் இந்த பதிவோட வெற்றி

    – அருண்

  • rajesh.v May 28, 2013, 11:29 PM

    அருமையான பதிவு கிரி ,

    இதை படித்தவுடன் என் தாத்தா, பாட்டி ஞாபகம் வந்தது.

    ரொம்ப நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது

    ராஜேஷ்

Leave a Comment