விமானப்பயணம் என்ற டரியல் பயணம்!

இதெல்லாம் விமானத்தில் போகாதவரை தான், பல முறை சென்று வந்த பிறகு விமான பயணத்தை போல ஒரு கடுப்பான பயணம் எதுவும் இருக்காது என்று நினைப்பவர்களே அதிகம் நான் உட்பட. முதன் முதலாக செல்ல நானே!! வாய்ப்பு ஏற்படுத்தி கொண்ட என் முதல் விமான பயணமும் அதன் பிறகு எனக்கு அமைந்த வெளிநாட்டு விமான பயணமும் என்னால் என்றும் மறக்க முடியாதவை.

முதலில் கொஞ்ச முறை வான் பயணம், உடன் அழகான பணிப்பெண்கள், அளவில்லாத சரக்கு, வெளிநாடு என்று சுவாராசியமாக இருந்த பயணங்கள் அதன் பிறகு கிடைத்த டரியல் அனுபவங்களால் யப்பா! சாமி ஆளை விடுங்கடா என்று கூறும் அளவிற்கு ஆகி விட்டது. இதற்கு முக்கிய காரணம் நம்ம குருவிகளும் (விஜய் அல்ல குருவி படத்தில் விஜய் மாதிரி சென்று வருபவர்கள்) எங்கும் செல்ல முடியாமல் ஒரே இடத்தில் வெறும் மேகத்தை பார்த்துக்கொண்டு இருப்பதுமே காரணம்.

விமானத்தில் இது வரை செல்லாதவர்கள் விமானம் என்றால் அதில் உள்ளவர்கள் ரொம்ப டீசன்ட்டாக நடந்து கொள்வார்கள், அமைதியாக இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து இருந்தால் (குறிப்பாக ஆசிய நாடுகளின் உள்ளே, அதிலும் குறிப்பாக சிங்கப்பூர்,மலேசியா,துபாய்) தயவு செய்து உங்கள் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள். பல நேரங்களில் எனக்கு நகர பேருந்துகளில் பயணம் செய்த போது எப்படி இருந்ததோ அதை போலவே இருந்தது.

கடந்த முறை என் பையனை அழைத்து சென்ற போது (சிங்கை —> சென்னை) எனக்கு வேறு செம பயம், இவன் வேற கத்தி என்ன கலாட்டா செய்யப்போறானோ! என்று கலவரமாக இருந்தேன், ஒரு இடத்தில் 10 நிமிடம் உட்கார வைப்பதே சிரமம் இதில் நான் எங்கே நான்கு மணி நேரம் உட்கார வைப்பது இன்னைக்கு எனக்கு சங்கு தான் என்று முடிவு செய்து இவனை எப்படி தூங்க வைத்து கூட்டி வருவது என்று யோசனையில் இருந்தேன்.

இரவு ஷிஃப்ட் முடிந்தவுடன் தூங்காமல் அப்படியே கிளம்பி விமானத்திற்கு வந்தோம், விமான நிலையத்தில் போர்டிங் பாஸ் வாங்கும் இடத்திலேயே நம்மவர்கள் கூட்டம் அதில் பெரிய கும்பல் குருவிகள், ஆஹா! இவங்க வேற இத்தனை பேரா! என்று யோசித்துக்கொண்டு இருக்கும் போதே டர்ர்ர்ரர் புர்ர்ர்ரர்ர்ர் னு சத்தம், என்னடா! என்று பார்த்தால் குருவிகள் தாங்கள் கொண்டு வரும் பெட்டிகளை பிரவுன் டேப் போட்டு ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தார்கள் அந்த சத்தம் அந்த ஏரியாவையே கலங்கடித்துக்கொண்டு இருந்தது, அந்த வழியாக சென்ற மற்ற வெளிநாட்டு பயணிகள் இவர்களை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே சென்றார்கள்.

இன்னொருவர் இளையராஜா பாடலை சத்தமாக தனது கைத்தொலைபேசி ஒலிப்பெருக்கி வழியாக கேட்டுக்கொண்டு அனைவரையும் பார்த்து எதற்கோ புன்னகை பூத்தார்!! அடுத்தவர் கர்ண கொடூரமான ரிங் டோனை உடனே எடுக்காமல் கொஞ்ச நேரம் அலற விட்டு யார் என்று பொறுமையாக பார்த்து பின் எடுத்து என் இதயத்துடிப்பை அதிகரிக்க செய்தார். இந்த சத்ததங்கள் எல்லாம் அமைதியான அந்த இடத்திலே எரிச்சலை வரவழைத்துக்கொண்டு இருந்தது.

நான் வேலை முடிந்து சென்றதால் கொஞ்சம் தாமதமாகி விட்டது அதனால் இருக்கை முன் புறம் கிடைக்காமல் பின்ன்ன்னாடி கிடைத்து இருந்தது, இமிகிரேசன் சோதனைகளை முடித்து இவனை சாப்பிட வைத்து போர்டிங் எல்லாம் முடித்து விமானத்தில் அமர அவர்கள் அறிவிப்பு செய்வதற்காக உட்கார்ந்து இருந்தோம், திடீரென்று சலசலப்பு! என்னவென்று பார்த்தால் நம்ம ஊர்க்காரர் ஒருவர் அங்கே பரிசோதனை பிரிவில் இருந்த பெண்ணிடம் கெஞ்சிக்கொண்டு இருந்தார்..எடை 7 கிலோ மட்டுமே கையில் எடுத்து வர அனுமதி மீதியை லக்கேஜில் போட்டு விட வேண்டும், ஆனால் இவர் 12 கிலோ க்கு மேல் கொண்டு வந்து அதை அனுமதிக்க வேண்டிக்கொண்டு இருந்தார், இவர் பேசிக்கொண்டு இருந்தது சீனப்பெண்ணிடம் உடன் ஒரு தமிழ் பெண் (சிங்கையில் தமிழ் பேசுபவர்கள் பலர் விமான நிலைய பணியாளராக உள்ளனர்). யக்கா! யக்கா! இந்த ஒரு வாட்டி விடுக்கா! ப்ளீஸ்க்கா யக்கா! யக்கா!… இப்படித்தான் அங்கே கெஞ்சிக்கொண்டு இருந்தார். அவர்கள் மறுத்தாலும் இவர் விடுவதாக இல்லை கடைசியில் அனுமதி வாங்கி இருப்பார் என்று நினைக்கிறேன் அதற்குள் நான் உள்ளே வந்து விட்டேன்.

உள்ளே நுழைந்ததுமே புரிந்து விட்டது இன்று நமக்கு ஆப்பு தான் என்று, பின்னாடி இருந்த பாதி இருக்கைகளுக்கு மேல் குருவிகளே இருந்தனர், எந்த இடத்தில் எதை வைப்பது சரக்கு பாட்டில் எந்த இடத்தில் வைப்பது என்று பெரிய விவாதமே நடந்து கொண்டு இருந்தது, யாரும் உட்காரவில்லை அவர்களை விலக்கி விட்டு நான், என் பையன், என் மனைவி, என் அம்மா மூவரும் சென்று அமர்ந்தோம். சரியா அவனோட தூங்குற நேரம், அது வரை அமைதியா இருந்தவன் இவர்கள் போடும் சத்தத்தில் கத்த ஆரம்பித்து விட்டான், என்ன சமாதானம் செய்தும் கத்தலை நிறுத்தவில்லை. பெரிய சர்வர் பிரச்னையை கூட பொறுமையாக பார்த்து விடலாம் ஒரு குழந்தை தூக்கத்தில் அழுதால் சமாதானப்படுத்துவது என்பது இயலாத ஒன்று, இதை குழந்தையை பராமரிப்பவர்களாலே உணர முடியும்.

பணிப்பெண் அழாத குறையாக அனைவரையும் உட்காரக்கூறியும் ஒருவரும் காதில் வாங்கவில்லை, அங்கே இங்கே நடந்து அவரையும் இடித்துக்கொண்டு!!! சந்தைக்கடையை நினைவு படுத்தினார்கள், பிறகு கேப்டன் அறிவிப்பு செய்து பின் திரும்ப ஒருமுறை சிரித்துக்கொண்டே!! வந்து கூறிய பிறகு ஒரு வழியாக அமர்ந்தார்கள், இவனும் ஒரு வழியாக கத்தலை நிறுத்தி நெண்டிக்கொண்டு இருந்தான். நான் தூங்கவில்லை என்பதால்….. கண் வேறு எரிச்சலாக இருந்தது. பின்னர் ஒருவழியாக விமானம் புறப்பட்டு ஒரு நிலைக்கு வந்த பிறகு கேப்டன் இருக்கை பெல்ட்டை விடுவித்துக்கொள்ளலாம் என்று அறிவித்தது தான் தாமதம் குருவிகள் பெரும்பாலனவர்கள் (இதில் குருவிகள் அல்லாத மற்ற பயணிகளும் அடங்குவர்)எழுந்து விட்டார்கள்.. என்னடா இது! ஏதும் போராட்டம் செய்யப்போகிறார்களா என்று நான் கலவரத்துடன் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும் போது நாங்கள் இருக்கும் பின் பகுதிக்கு வர ஆரம்பித்தார்கள் ….பின்னர் தான் தெரிந்தது அனைவரும் கழிவறை செல்ல எழுந்தார்கள் என்று.

எனக்கு வந்த ஆத்திரத்திற்கு அளவே இல்லை [அவங்க கழிவறை செல்வதில் உங்களுக்கு என்ன கோபம்! என்று கேட்காமல் தொடர்ந்து படியுங்க! )], இவ்வளோ நேரம் கீழே இருந்த போது அனைத்து வசதிகளும் இருந்தும் போகாமல் இங்க வந்தவுடன் தான் வருமா! சரி எதோ! வந்து ஒரு மணி நேரம் ஆகி விட்டது என்றால் கூட பரவாயில்லை அதுவும் ஐந்தாறு பேரு என்றாலும் கூட பரவாயில்லை இப்படி ஒட்டு மொத்தமாக அத்தனை பேருக்குமா வரும்! அனைவரும் வரிசையாக வழியை அடைத்து நின்று விட்டார்கள்…மறுபடியும் இவர்கள் சத்தத்தால் நெருக்கடியால் இவன் கத்த ஆரம்பித்து விட்டான், என்ன சமாதானம் செய்தும் அழுகையை நிறுத்தவில்லை.. எனக்கு மண்டை காய்ந்து விட்டது… என் அம்மா, மனைவி, பின்னாடி இருந்தவர்கள் விளையாட்டு காட்டியும் அடங்கவில்லை பின்னர் கத்தி கத்தி சங்கிப்போய் களைப்பில் அப்படியே தூங்கி விட்டான். நானும் அப்பாடா! என்று சாய்ந்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்தில் ஒருவர் தான் கொண்டு வந்து இருந்த லுங்கியை!!!!!! அங்கேயே மாற்ற ..நான் நொந்து நூடுல்ஸ் ஆகி விட்டேன், மொத்தப்பயணமே நான்கு மணி நேரம் தான். என்னய்யா இது! இது விமானமா இல்ல ஏற்காடு எக்ஸ்பிரஸ்ஸா! என்று கடுப்பாகி விட்டது, பணிப்பெண் அவரை ஒரு முறைப்புடன் பார்த்து செல்ல அவரை இவர் கண்டுகொண்டதாகவே தெரியவில்லை. பின்னர் இருவர் எழுந்து நின்று அரட்டையடிக்க அங்கே வந்த பணிப்பெண்.. சார்! இங்கே நிற்க கூடாது தயவு செய்து உட்காருங்க! என்று கூறியதும் இவங்க இரண்டு பேரும் கண்டுகொள்ளாமல் அவரை நக்கலடிக்கிறார்கள், காரணம் குருவிகள் வாரம் இருமுறை அல்லது மூன்று முறை கூட விமானத்தில் பயணம் செய்வார்கள் அதனால் இவர்களுக்கு என்னவோ விமானமே தங்களுடையது என்று நினைப்பு, எனவே பணிப்பெண்களை மதிப்பதே கிடையாது. இவர்கள் முக்கிய வருமானக் காரணியாக இருப்பதால் இவர்களும் ரொம்ப கட்டுப்பாட்டை காட்ட முடிவதில்லை.

ஒருவர் சரக்கை கேட்டுக்கொண்டே இருக்க (இலவசம் தான்) பொறுமை இழந்த பணிப்பெண்.. சார்! உங்கள் அளவை தாண்டி விட்டது இதற்கு மேல் நீங்கள் குடித்தால் கட்டுப்பாட்டை இழந்து விடுவீர்கள் என்று கூற, இவர் அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் சண்டைபோட்டுக்கொண்டு இருந்தார்..எனக்கு எப்படா விமானம் தரை இறங்கும்! என்று ஆகி விட்டது.

காலை உணவு அனைவரும் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் ஒருவர் மாறி ஒருவர் அதிர அதிர நடந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள், எனக்கு பயமே வந்து விட்டது இவர்கள் விமானத்தை கவுக்காமல் விடமாட்டார்கள் போல இருக்கே! என்று பீதியில் உட்கார்ந்து இருந்தேன், இதில் என் பையன் வேறு எழுந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்று உயிரை கையில் பிடித்துக்கொண்டு இருந்தேன். கொஞ்சம் அப்படியே அனைவரும் அமைதியாகி உட்கார ஆரம்பித்து இருந்தார்கள். நான் என் பையனை பார்த்தவாறே… எழுந்து விடுவானோ! என்று தூங்காமல் யாரும் இடித்து விடாமல் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்து இருந்தேன்.

திடீரென்று காச்மூச்சென்று சத்தம், என்ன விஷயம் என்று தலையை உயர்த்தி பார்த்தால் இரு குருவிகளுக்கிடையே சண்டை வந்து விட்டது, அடித்துக்கொள்ளாத குறையாக சத்தம் போடுகிறார்கள் அவரவர் குழு சார்பாக ஒருவருக்கொருவர் வாதாட எனக்கு வயிற்றை கலக்காத குறை தான், அடப்பாவிகளா! இப்படி சண்டை போட்டு நம்ம ஊரை பார்க்கறதுக்கு இல்லாமல் இப்படியே மேலே கூட்டிட்டு போய்டுவாங்க போல இருக்கே! என்று டென்ஷனில் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன், உடன் இவன் எழுந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம் வேறு. பிறகு வழக்கம் போல பணிப்பெண்கள் தங்கள் விதியை நொந்தவாறு வந்து சமாதானப்படுத்தி இருவரையும் பிரித்தார்கள், இருவரும் முனகிக் கொண்டே உட்கார எங்களை போல இருந்தவர்கள் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார்கள். பணிப்பெண்கள் நிலை ரொம்ப பரிதாபம் தான்.

விமானம் தரையிறங்க கொஞ்ச நேரம் இருக்கும் போது இவன் எழுந்து விட்டான், நல்லவேளை நன்றாக தூங்கி விட்டதால் பிரச்சனை எதுவும் செய்யவில்லை. விமானம் ஓடுதளத்தில் சென்று கொண்டு இருக்கும் போதே (விமானம் நிற்கும் முன்பே) நம்மவர்கள் எழுந்து விடுவார்கள், பணிப்பெண்கள் அமரக் கூறிக்கொண்டே இருப்பார்கள் ம்ஹீம்! யாரும் காதிலே வாங்க மாட்டார்கள், எல்லோரும் எழுந்து பெட்டிய எடுத்துக்கொண்டு தயாராக நிற்பார்கள், கதவை திறந்தவுடன் தலைவர் படத்திற்கு படம் பார்க்க கதவு திறந்த மாதிரி தடதடன்னு எல்லோரும் போக ஆரம்பித்துட்டாங்க. அனைவரும் வெளியேறிய பிறகு நாங்கள் வெளியேறினோம்….இதன் பிறகே நிம்மதியானேன்.

குருவிகள் அனைவரும் இப்படி நடப்பதில்லை, ஒருசிலர் வந்தவுடன் எதுவும் சாப்பிடக்கூட மாட்டார்கள் உடனே தூங்கி விடுவார்கள், அருகில் இருப்பவருக்கு சிறு சிரமத்தை கூட தரமாட்டார்கள். விழித்து இருந்தாலும் அமைதியாக படம் ஏதாவது பார்த்துக்கொண்டு இருப்பார்கள். குருவிகள் மட்டுமே இப்படி செய்வார்கள் என்று எண்ண வேண்டாம் நம்மை போல சாதாரண பொதுமக்களும் இவர்களுக்கு சற்றும் சளைக்காமல் அடாவடித்தனம் செய்வார்கள். அதை போல நபர் நம் அருகில் என்றால் சரி! இன்று நமக்கு ராசி பலன் சரி இல்லை என்று நினைத்து காந்தி கூறிய சகிப்பு தன்மையை அதிகமாக பின்பற்றி இருந்து கொள்வதை தவிர நமக்கு வேறு வழி இல்லை.

நம்மவர்கள் விமானங்களில் நடந்து கொள்வதை பார்த்தால் அவ்வளவு ஆத்திரமாக வரும்..நமக்கே இவ்வளோ கோபம் என்றால் வேறு நாட்டு பயணிகள் (இவர்களிலும் பல டெர்ரர்கள் இருக்கிறார்கள்) எல்லாம் வந்தால் ரத்த கண்ணீர் தான் விடுவார்கள். அவர்களை பார்த்தாலே பாவமாக இருக்கும், பூனை கூட்டத்தின் நடுவே மாட்டிய எலி மாதிரி பேசாமல் எழாமல் திருதிருவென்று அமர்ந்து இருப்பார்கள். இதைப்போலத்தான் ஒவ்வொரு முறையும் நடக்கும், எப்பவாது ஒரு சில முறை எந்தவித சிரமும் இல்லாமல் சென்று வரலாம்…இதனாலே விமானப்பயணம் என்றாலே எனக்கு கலவரம் தான்.